Şarköyün Sesi Gazetesi Haber ve Bilgi Portalı

Vasfi Rıza Zobu’ya, Gazi Hazretleri ile Neyzen Tevfik (Kolaylı) arasındaki yakınlığı soracak olduydum bir gün: Aman sormaz olaydım! “Onların hepsi uydurma; hiçbirine inanma!” deyiverdi, elini bana doğru alaylı bir şekilde sallayarak... Allah allah; ezberimiz bozuldu resmen!

Yani, Neyzen Baba bir somun ekmeği, evvela iki okka rakının boca edildiği büyücek bir tasta ufalayıp sonra da Gazi’nin şaşkınlıktan büyüyen gözlerine baka baka kaşıklamadı mı! Demek ki ikisinin seyrettiği bir filmin ardından, Gazi Hazretleri’nin, “Filmin konusunu nasıl buldun baba?” şeklindeki sualine, Neyzen’in cevap olarak: “Paşam, zaten bu devirde herkes kurtardığını...” dediği de yalan oluyor böylece (ve mantık gereği)...

Meşhur fıkradaki gibi, kim uyduruyor bunları beyav!

Hafiften bir küfür ya da okkalı bir fırçayı göze alarak, son olarak şunu sorabildiğimi hatırlıyorum: Peki, halaskârımız ile rintlerin şahı hiç karşılaşmadılar mı? Türk tiyatrosunun pirine göre, karşılaşmışlar karşılaşmasına; ama sadece bir kez, o da Neyzen Baba’nın huzurda bir-iki dakika ney üflemesinden ibaretmiş... Anlaşılan, millet olarak yakıştırmalara bayılıyoruz! Neyse, Vasfi Rıza Zobu’dan yüz bulamayınca, bu kez de Necdet Mahfi Ayral’ın pırıl pırıl zekâsına sarıldım: “Hocam, mümkünse Neyzen’le alakalı, ‘kitaplara geçmemiş’ bir hâtıranızı öğrenebilir miyim?” 1990 senesi itibariyle aralıksız altmış sene şano tozu yutan ve kusursuz bir İstanbul beyefendisi olan Necdet Mahfi Bey’in iyi gününe denk gelmiş olmalıyım ki “Peki, bir tane anlatayım.” dedi ve anlattı...

Ben de aklımda kaldığı kadarını sizinle paylaşıyorum:

Necdet Mahfi, Neyzen’i bir ikindi vakti ayık görünce çok şaşırır ve “Artık az içiyoruz galiba üstat?” diye takılır ona... Neyzen de “Evet delikanlı, bu işin de çaresini buldum sonunda; nasıl yaptığımı da anlatayım istersen?” der ve hemen, az içmenin çaresi olan büyük keşfini anlatmaya koyulur: “Evvela, bir Fahrettin Kerim alıp eve geliyorum; odama adımımı atar atmaz kapıyı içerden kilitleyip anahtarı da içerdeki büyük bir küpün içine atıyorum! Senin anlayacağın kendimi odaya hapsediyorum ve aslan sütünü de tadına vara vara, bir güzel bitiriyorum. Bir şişe rakı kesmiyor beni ve daha çok içmek istiyorum elbette... İstemesine istiyorum da ne mümkün; kapı kilitli ve ben de bu halimle, iki metrelik küpün içinden mümkün değil o anahtarı alamam! Senin anlayacağın, dışarıdan biri -feryadımı duyup- gelir de kapıyı açarsa (bazen de kırıyorlar!) hürriyetime kavuşabiliyorum ancak! Bu arada da içmemiş/içememiş oluyorum işte?! Fena bir yol mu bulmuşum ha, ne dersin!”

İnanmayan gözlerle bakmamdan bir anlam çıkarmaya çalışan Ayral Hoca’nın, “Yahu, zaten ben de pek inanmamıştım bu işe; ama Neyzen bu, ne vakit ne yapacağı belli mi olur!” diyen tiz sesini, seneler sonra hâlâ duyar gibiyim...

Email (Üyeler adresinizi göremez)

İsim

Başlık

Yorum
 _EASYCOMMENTS_REMAINING_CHARS

Gönder