Şarköyün Sesi Gazetesi Haber ve Bilgi Portalı

 Genelde İstanbul özelde Şarköy’ün efsane isimlerinden “Aksaraylı Prens Müştak”tan bir anekdot daha...

Hatırlarsanız, birkaç hafta evvel Müştak Amca’nın başından geçen bir olayı naklettiydim. Ama ne yazık ki müddet-i ömründe (evlendikten sonra elbette!) zamparalık yapmayan o hakiki kabadayıyı, “âlem-kadın-kabadayı” üçgenine sokmuş gibi göründüm (ya da siz öyle anladınız)!

İstanbulluluğa has kabadayılığın son numunelerinden olan Aksaraylı Prens Müştak’ı her yönüyle tanımak lazım: Mesela, aynı hatayı üst üste “3” kez tekrarlayan birinin kulağını -canı yanmasın diye- uzun uzun ovalayıp sonra da bu iflah olmaz müptezelin kulak memesinin alt kısmına, “Bu da kulağına küpe olsun!” anlamında minik bir çizik çektiğini de bilmek lazım! (Merak eden, Aksaray’da kulağı Müştak Amca tarafından çizilmiş vaziyette gezenleri bulabilir.) Onun hiç hazzetmediği tipler: “Sigara kâğıdı kadar günahım varsa, akrep iftarım olsun!” diyen bitirimlerdi. Söz’e ve yemin’e çok bağlıydı; hatta bazen haksız yere can yakmayı göze alarak!

İşte size, trajikomik bir Prens Müştak hikâyesi...

Müştak Tüzünsü (soy ismi, “temiz asker” anlamına gelmektedir), 1970’lerin sonlarında -iki yakın dostuyla- Ege sahillerde bir geziye çıkar. Amaç İzmir, Kuşadası, Marmaris yörelerinde hem satın alınacak arazi bakmak hem de öylesine dolaşmaktır. Gezinin Marmaris ayağında bir pansiyonda konaklamaları gerekir ve elbette akşam yemeği için hazırlık yapmak da Prens Amca’ya düşer (tanıyanlar, mutfakta bir sihirbaz olduğunun hakkını teslim ederler). Güzel bir salata yapmak için taze soğan, marul, maydanoz vb. almak için bir pazar tezgâhına yaklaşır bizimkiler... Onu ver, bunu ver filan derken: Müştak Amca bir ara duraklar ve pazarcıya, “Birader, yanımdakine ‘5 lira’ dedin; ama bize gelince bu mübarek maydanoz ‘10 lira’ oluverdi; ne iştir, anlayalım!” der. Pazarcı gayet sakin ve pervasızca: “Aman akideş, ona ‘5’ sana ‘10 lira’ işte!” deyiverir. Vakti zamanında İstanbul’da başa güreşen nam-ı diğer Prens Müştak (yağlı güreş çayırındaki güreşlerle karıştırmayın sakın!), muhatabının kulağına eğilir ve “Hadi al şu ‘10 lira’yı da iki demet veriver; uzatma bu işi.” diyerek işi tatlıya bağlamak ister. Turist sever (!) beyimiz bu duruma kızmış olmalı ki “Alacaksan al, almayacaksan alma akideş!” deyip maydanoz demetini kapıverir Müştak Amca’nın elinden. Prens Müştak, enayi yerine konulduğuna mı yansın, yoksa tezgâhtan kovulduğuna mı?! Güneşten kızarmış yanakları ve çatık kaşlarıyla ters ters bakan Marmarisli pazarcıya doğru bir hamle yapacakken de kendini havada bulur zaten: Her ikisi de kendinden hayli uzun ve bir o kadar da okkalı olan dostları (birisi eski İstanbul polis müdürlerinden Abdullah Bey’dir) bir rezillik çıkmaması için Müştak Amca’yı askıya alıvermişlerdir! Prens Müştak -o anki öfkesinden olsa gerek- oracıkta bir yemin eder: “Şu andan itibaren -özellikle ‘akideş’ diyen- ilk tesadüf ettiğim Marmarisliyi döveceğim!” diye.

Aradan dört sene geçer...

Bu zaman zarfında, hemen her gece Müştak Amca’nın rüyasında bir maydanoz demeti vardır (!) ve tabir yerindeyse, hayat Prens’imize zehir olmuştur. Bir akşam, “Kumkapı Dörtler”de oturup yakınlarıyla rakı içerken (başka bir şey içmezdi zaten), yandaki üç kişilik masadan “akideş-makideş” sözleri (!) çalınır Aksaraylı Prens Müştak’ın kulağına: Egeli oldukları besbelli olan masa komşularından biri, ikide bir “Akideş öyle oldu...” ya da “O da geliveseymiş akideş...” filan gibi sözler sarf etmektedir. Ettiği yemini unutmayan Prens Müştak, yanındakilere çaktırmadan “akideş’lerin masası”na sızar ve o sıklıkla “akideş” diyen beyefendiye yaklaşıp şöyle der: “Nerelisin kardeşim?” Cevap, çınlayan bir zil gibi gelir: “Marmarisliyim akideş, ne oldu ki!" O anda olan olur: Prens’in “Bayrampaşa yokuşu” diye tabir edilen ve yukarıdan aşağıya doğru kırk beş derecelik açıyla inen -ve yiyenin bir süre yerden kalkamadığı- sol tokadı patlayıverir “akideş” diyenin kulağının arkasında! Sadece tokadı yiyen değil, hemen onun yanında oturan arkadaşı ve üzeri çeşit çeşit mezeyle dolu masa da hâk ile yeksan olmuştur!

Müştak Amca, herkesin şaşkınlıktan donup kaldığı bu andan istifade ederek yarı baygın yatan akideş’e doğru eğilir ve “Vur kardeşim!” der, “İstediğin kadar vur bana! Yeminim vardı ve yerine getirmem şarttı; erkek sözü, elimi dahi kıpırdatmayacağım: İstediğin kadar vurabilirsin!” Şaşkın ve tokadın tesiriyle adeta sarhoş olan talihsiz “akideş”, hâlâ şöyle söylenmektedir: “Git akideş, uzak dur benden!.. Neden sana vuracakmışım akideş!”

Prens ise bu arada sadece adamın ağzını kapatmaya çalışmakla meşgul elbette: “Sus be delikanlı, sus! Akideş dedikçe aklıma geliyor; Allah’ını seviyorsan sus!!!”

Email (Üyeler adresinizi göremez)

İsim

Başlık

Yorum
 _EASYCOMMENTS_REMAINING_CHARS

Gönder