Malumun ilamı olacak; ama söylenmeli: “Psikolojik roman” türünün en iyi örnekleri, genelde Rus edebiyatında özelde ise Dostoyevskiy’de görülmektedir. Şu tespiti çok ciddi buluyorum: Dostoyevskiy’nin psikolojik tahlil temelli ve derinlikli şaheserleri, Sigismund Schlomo Freud (1856-1939)’un hem kuramcısı hem de kurucusu olduğu ve bir psikolojik kuramlar ve yöntemler ailesi olan “psikanaliz”in yapıtaşları olmuştur. Edebiyat adına ne güzel bir şeydir ki özümüze seslenen bu derinliğin kapısını açan edebiyatın bir türüdür; “psikolojik roman”dır!

Eylül Üzerine

Edebiyatımızdaki ilk “psikolojik roman” örneği olarak kabul edilen ve ilk defa 1900-1901 yıllarında “Servet-i Fünûn”da tefrika edilen Eylül,  Mehmed Rauf (1875-1931) tarafından kaleme alınmıştır. Romanda, karı-koca olan Suad-Süreyya ve -arkadaşları- Necib üçlüsü arasında geçen aşk-sadakat-evlilik üçgenindeki ruh tahlilleri ön plandadır. Özellikle Süreyya beyin iç sarsan ruhsal durumu, direkt olarak okurun tahayyül hanesine seslenmektedir. 

Edebiyat âlemimizin en üst çıtalarında senelerdir yerini koruyan Eylül, çok cesur bir konu üzerine kurgulanmıştır: özellikle de yazıldığı zaman göz önüne alındığında... Eylül’ü, olsa olsa Henrik Ibsen’in dünya edebiyatına hediye ettiği “Ibsen triangle-aşk üçgeni” ile örtüştürebiliriz; hem de en az onun kadar kuvvetli ve derinlikli anlatımıyla... 

Seneler evvel okuduğum Eylül’ün bende bıraktığı izler halen ruhumun köşelerindeki yerlerini koruyarak ve puslu bir üçgeni oluşturan açılar misali en derin merkezimden bana ses veriyorlar!.. 

Siz de bunu duyun istedim; hepsi bu! 

Hoş kal...

Email (Üyeler adresinizi göremez)

İsim

Başlık

Yorum
 _EASYCOMMENTS_REMAINING_CHARS

Gönder