Şarköyün Sesi Gazetesi Haber ve Bilgi Portalı

Türkiye'nin "HAFTA"ları dünyanın haftalarından çoktur. Yılın 52 haftasının yarısı ülkenin ve dünyanın önemli konularına ve olaylarına ayrılmış, halkın bilgilendirilmesi öngörülmüştür. Önemli günlerin haftalarını daha çok okullar değerlendirmektedir. Ancak bugün köşemde söz konusu edeceğim insanlık için, insan sağlığı için önemli bir konunun haftasıdır. Ocak ayının son günleri ile Şubat ayının ilk günleri "DÜNYA TUZA DİKKAT HAFTASI" idi. Bilmem haberiniz oldu mu?

Dünya Sağlık Teşkilatı insanlığa niye acaba TUZA DİKKAT çağrısı yapmıştır?

Hemen söyleyelim, tuz yüksek tansiyonun başta gelen nedenidir. Fazla tuzlu yemenin tansiyon dışında böbreklere de zararı olduğu Dünya Tuza Dikkat Haftası'nda söylenmiştir. Bu konuyla ilgili olarak dünyada en fazla tuz tüketen insanlar olduğumuz da belirtilmiştir. Bu nedenle de ülkede tansiyonu yüksek insanlar çoktur fakat tansiyon ağrısız bir hastalık olduğu için çoğu kişi de bu hastalığa tutulduğunun farkında değildir. Ne zaman ki kan beyne vurur, baş ve dünya dönmeye başlar. O zaman anlarız ki Tansiyon Hastası'yız. Ancak uzmanlar tuzun kemik erimesine, kalp krizinde, mide kanserinde rolü olduğunu ve bu nedenle daha küçük yaştan itibaren tuzun dikkatli, ölçülü kullanılması gerektiğini söylemektedirler. Dünyada hiç tuz kullanmadan bir yemek tarzı da tartışılmaktadır. Tuz gibi tad veren maddenin üretimi gündemdedir.

Türk insanı tuzu ve tuzluyu sever. Bizim halkımız yokluk yıllarında tuz ile biberi karıştırıp, buna ekmeğini banıp yediği çok olmuştur. Yeni kuşaklar bunu bilmezler ama bu, insanlarımızın yedikleri rasında vardır ve yemek kültürümüzde yer etmiştir. Özellikle kırsal kesimde işe giderken bir iki rafadan yumurta, tuzla biber karışımı, payniri, ağızı, mısır koçanı ile kapanmış bir şişe ekşi ayran mutlaka bez torbasının içinde vardır. Yeşil soğan ve taze sarımsak bu torbanın içinden hiç eksik olmaz. Tabii insanımızın en fazla tuzu tükettiği şey turşudur. Yakın yıllara kadar ülkemizde turşu kurmadan kışa giren aile pek yoktur. Turşunun suyuna banmak bir beslenme şekliydi. Peynir Suyu da tıpkı turşu gibi tüketilen nesneydi. Bizim çocukluğumuzda fukara insanlar peynir ailelerden peynir suyu isterlerdi. Bakkallardan peynir suyu satın alanlar çoktu. Bunu sakın olaki masal ve uydurma olarak kabul etmeyin. Bu halkın sofrasından eksik olmayan suya ekmek doğrayıp yemek, şeker varsa şerbet yapmak, limon yerine kurutulmuş ekşi eriği kullanmak, içine çavdar veya mısır kabuğu doldurulmuş yataklarda, yastıklarda yatmak, şilteler üstünde oturmak bir yaşam biçimiydi. Bütün bu yoklukların nedeni 1912'den 1922 yılına kadar sürmüş olan savaşlar ve çalkantılar idi. Cumhuriyet ilan edildiğinde halk fakirdi, yoksuldu ama laik cumhuriyeti kuracak kadar güçlü, inançlı ve yeniyi yakalayacak kadar istekliydi.

Şuraya gelmek istiyorum. Yemek deyip geçmemek gerekir. Yemek yemek de bir eğitim ve kültür işidir. Refah ile ilgisi vardır. Yemek boğazdan gçer, can boğazdan çıkar, insanın en büyük düşmanının yemek olduğunu Şeker Hastalığı çekmiş olan İsmet İnönü söylemiştir.

Biliyorum TUZ bir köşe yazısı konusu değildir ama biz bilgilenmeyi öne aldığımız için ara sıra bu tür konuları da köşemize almaktayız. Zira yer ve zaman aramaksızın bilgilenmeye ihtiyacımız vardır.

Email (Üyeler adresinizi göremez)

İsim

Başlık

Yorum
 _EASYCOMMENTS_REMAINING_CHARS

Gönder