Şarköyün Sesi Gazetesi Haber ve Bilgi Portalı

Yaşama adım atışımla başladı “taraf” oluşum. Öncelikle, gezegen olarak Dünya’da doğdum ve doğal olarak bir dünyalıydım. Bu da, diğer gezegenlerde doğmuş olanlar varsa eğer (ki büyük olasılıkla vardır) beni onlara karşı bir taraf yaptı. Burada “karşı” derken yön, konum gibi coğrafi anlamları kast ediyorum; “düşman” olmayı değil.

İnsan olarak hayata katılışım ise bir başka taraftı. Homo sapiens idi bilimsel adım. İnsan tarafında olduğuma göre, bitkilerin, hayvanların, bakterilerin yanında, doğal bir tarafı temsil ediyordum.

Bir de erkek olma gerçeği var tabii ki. Bu da, ait olduğum taraflardan bir başkasıydı. Karşı cinsim olan kadınla, çok net biçimde ve iki cephe olarak, ayrışıyordum. (“cephe” sadece savaşla ilgili anlam içermez, taraf, yüz anlamı da var.)

Sonra dünya üzerinde bir toprak parçasında, belli bir soy ve geçmişten gelen insanların birlikte olduğu bir bölgede yani bir ülkede doğdum. Bu durum da Türk tarafında oluşumun temeli ve sebebiydi.

Taraflılıklarım bitmek bilmiyordu ki... Okul okurken, öğrenci tarafındaydım ve o bile içinde, “ilkokullu, ortaokullu, liseli, üniversiteli vs” diye ayrılıyordu.

Mesleğimi seçtim sonra; çalışıp didinip büyüyüp reklamcı oldum. Yaratıcılık ve iletişim taraftarlığına dahil oluşum kaçınılmazdı.

Evlenme kararı aldım zaman içinde. O süreç içinde “kız-erkek tarafı” olarak anıldık; evlendikten sonra da “evli ve bekarlar”...

Burada –çok uzun sürer diye çekinerek- saymadığım daha ne taraflarım var bilseniz... Tipim, boyum, maddi durumum, aile yapım, bölgem, eksiklerim/yeteneklerim, rahatsızlıklarım, kötü/iyi alışkanlıklarım, tuttuğum takım, sevdiğim sporlar... Hiç girmiyorum bile...

Ancak şunu büyük bir rahatlıkla söyleyebilirim ki her şey, kendiliğinden ve doğal süreç içinde “taraf” yapıyor beni. Bu taraflılıkların kimi biyolojik, kimi anatomik, kimi sosyolojik, kimi psikolojik, kimi antropolojik, kimi ekolojik, kimi astrolojik... Öyle veya böyle bir tarafım ve bir taraftayım. Kabul etsem de etmesem de...

Şimdi tüm bunları düşündükten sonra “tarafsızlık” gibi, tüm olumlu yüklemeler bünyesine katılmış olan bir kavramı düşünüyorum da, gözlerimi kendimden bile kaçırasım geliyor. Öyle ya; onca satır, taraflı olduğunu, kendine göre dahice ve inceden nükteli olarak itiraf edip, açıkladıktan sonra, tarafsız da olabileceğini nasıl iddia edersin? Bırak iddiayı, kendine bile nasıl yüksek sesle söylersin?

Ben tarafsız olabilir miyim? Hayır! Asla!

İşin gerçeği bu; korkacak ya da kızacak bir şey yok... Herhangi bir konuya, kendimi dahil hissettiğim tüm taraflardan mutlak şekilde sıyrılarak bakabileceğimi mi iddia edeceğim yani? Mümkün değil, zira yalanı hiç sevmem!

Tabii ki, tüm taraflılıklarımın etkileri, eksileri, artıları ve dahi katkılarıyla bakacağım hayata. Ve bu düşünce sanıldığı kadar da ürkütücü değil. Çünkü burada belirleyici olan kavram önem kazanıyor; samimiyet, yani içtenlik. “Tarafsızlık” dediğimiz kavram bir klişedir belki de, belki bir şehir efsanesi. Hiç olmadı belki, biz var sandık. Ya da kavramı, gerçek anlamının dışında, farklı anlamlar yükleyerek kullandık. Bilemiyorum. Çünkü gerçekten “tarafsız” diyebileceğimiz insanlar var olsaydı bile, onları da tüm taraflıların karşısına (ya da yanına) “tarafsızlar tarafı” olarak konumlandıracaktık. Yani bu illetten kurtuluş –maalesef- yok sevgili dostlar.

Demek ki bununla yaşamayı öğreneceğiz. Taraflı olarak da iyi, sağduyulu, yapıcı, gelişmiş insanlar yaratabiliriz kendimizden. Eğer “tarafsızlık” kavramının yerine, “samimiyet” kavramını benimseyip, gerçekçi olmayı başarabilirsek... Objektif ya da nesnel bakış, tarafsız olma mecburiyeti anlamına gelmemelidir. Tüm taraflılıklarımı kabul ederek, gerçekçi, akılcı ve bilimsel bakışa sahip olabilmeyi yeğlerim. Bilinç düzeyimi hep sağlıklı noktada tutabilmek; tarafsız olmaya çalışmaktan çok daha etkili ve doğru bir çaba gibi gözüküyor.

Bir anlamda taraflılığımız; yanlış olarak nitelendirdiğimiz olay ve gidişatları ortadan kaldırabilme azmimizi sürekli dinamik tutabilmenin de kaynağı değil mi? Tarafsızlık, her zaman doğru sonuca da götürmeyebilir bizi demek ki...

Örneğin ben, Atatürk’ün tarafındayım ve Kemalizm taraftarıyım. Gericileri, sömürgecileri, bölücüleri ne kadar “tarafsız” algılayabilirim ya da algılamalıyım ki! İstesem de yapamam, yapmak da istemem.

Aslında bu meseleyi yıllar önce muhteşem yorumlamış olan ünlü düşünür Goethe’yi, mensubu olduğum tüm taraflar ve en içten duygularımla selamlıyorum: “Samimi olmayı vaat edebilirim ama tarafsız olmayı asla!”

Sevgiyle...

Email (Üyeler adresinizi göremez)

İsim

Başlık

Yorum
 _EASYCOMMENTS_REMAINING_CHARS

Gönder