Şarköyün Sesi Gazetesi Haber ve Bilgi Portalı

Okulda öğretmenlerimiz, hocalarımız edebiyat derslerinde hep kitap okuturlardı bize. Bir öğrenci olarak söz konusu kitapları okumak ve anlatmak da gerekiyordu tabi, çoğu öğrenci için ızdıraplı bir hal idi bu, çünkü kitap okumak yerine oynamak isterdik akranlarımızla. Hatta çoğu zaman içimizden ‘ bu edebiyat dersleri de ne kadar gereksiz deyiverirdik’, ‘hep farklı yazarları okuyoruz, farklı edebiyat dönemlerini, şiirleri, romanları, destanları; halbuki bize hiç faydası olmuyor ve kimse de ilgilenmiyor’ diye de dert yanardık o küçücük ağzımızla.

Kısa zaman önce kitaplığımda bulunan kitaplarım arasında göz gezdirirken bir şiir kitabını aldım elime, Yahya Kemal Beyatlı Şiirleri yazıyordu üzerinde. Endülüs`te Raks diyordu üstad;

”Zil, şal ve gül. Bu bahçede raksın bütün hızı...
Şevk akşamında Endülüs üç def` kırmızı...

Aşkın sihirli şarkısı yüzlerce dildedir.
İspanya neşesiyle bu akşam bu zildedir...”

Ne güzel de anlatmıştı şiirde raksı üstad; edebiyat derslerinde hocam ‘çocuklar şiirler aslında aşkı anlattıkları için anlamlıdır’ derdi. Evet, Yahya Kemal de raks diyordu, aşk diyordu. Hemen kitaplığın karşısına geçtim ve başladım kitapları karıştırmaya. Bu sefer elime Yunus Emre gelmişti, gözümü kapadım ve açtım kitabın sayfalarını...

” Ben yürürüm yane yane
Aşk boyadı beni kane
Ne akilem ne divane
Gel gör beni aşk neyledi... diye başlayan şiir;

Miskin Yunus bi'çareyim
Dost ilinden avareyim
Baştan ayağa yareyim
Gel gör beni aşk neyledi ” mısralarıyla son buluyordu.

Yunus (Emre) hakiki bir dost olarak anlatılmıştı bize; ’manadan’ bahsedilir tasavvufta demişti edebiyat hocam; ancak o küçük yaşlarda ne mana’yı anlamıştık ne de gereğince anlatabilmiştik. Artık ayakta durmuyordum kitaplığın karşısına bir sandalye aldım ve oturdum, anlaşılan işim daha yeni başlamıştı ve artık anlam verebildiğim manalara daha iyi bakmam gerekiyordu. İki kelime bana yol göstermeye başlamıştı zaten biri ”aşk” diğeri ise ”dost” idi.

Ancak içimdeki bir ses hala aradığımı bulamadığımı söylüyordu...elime notlarım geçti...

”Leyla isteyen, Mecnun olmalı
Kendinden de,dünyasından da geçmeli
Aşıklar sofrasına davet edildiginde
Ben körüm,ben tokum diyebilmeli”..diye yazmıştım ve altında da Ömer Hayyam’ın imzası duruyordu.

...Leyla isteyen, Mecnun olmalı...evet, Fuzulî’nin mesnevisi ve ölümsüzleşen ” Leyla ile Mecnun” eseri. Tebessümle güldüm aradığıma çok yaklaşmıştım bu eserle.

Hikayeyi çoğumuz biliyoruz aslında; bu iki genç birbirlerine aşık olurlar. Okulda başlayıp gittikçe alevlenen bu macerayı Leyla'nın annesi öğrenince kızına çıkışır ve bir daha okula göndermez Leyla’yı. Kays okulda Leyla' yı göremeyince üzüntüden çılgına döner, başını alıp çöllere gider ve ‘Mecnun’ diye anılmaya başlar. Leyla da dayanamaz bu duruma evden kaçar ve Mecnun' u çölde bulur.

Halbuki Mecnun, çölde âhular, ceylanlar ve kuşlarla arkadaşlık etmektedir ve mecâzî aşktan ilâhî aşka yükselmiştir. Bu sebeple Leylâ' yı tanımaz... Leylâ onun erdiğini anlarsa da yine onsuz yaşayamaz. Hastalanıp yataklara düşer. Kısa zaman sonra da ölür. Mecnûn, Leylâ' nın ölüm haberini öğrenir. Gelip mezarını kucaklar, ağlayıp inler;

"Ya Rab manâ cism ü cân gerekmez
Cânânsuz cihân gerekmez."

Der, Leyla’nın kabrini kucaklayarak ölür.

İçimdeki sese çok yaklaştığımı anlamıştım ama hala bulamamıştım aradığımı, anlaşılan biraz daha okumam ve belki de mana yelpazemi biraz daha genişletmem gerekiyordu. Edebiyat dersine ve hocalarıma teşekkür etmem gerektiğini düşündüm... Çünkü onlar bana Mecnun misali ‘aşkı’, Leyla misali ‘aşığı’, Yunus misali ‘dostu’ öğrettiler. Siz de var mısınız öğrenmeye?

Sevil Recepi