Şarköyün Sesi Gazetesi Haber ve Bilgi Portalı

Küçüklüğümde, aile fertleri ara sıra akşam sohbetlerinde onları dinlememe izin verir ve kendimi o sohbetten biri olarak hissetmem için ‘söyle bakalım küçük hanım sen ne düşünüyorsun’ derlerdi, o anda bana yönelirdi bütün gözler. İşte o zaman ne söyleyeceğimi bilemezdim, yüzüm kızarırdı, utanırdım ve kem küm ederek ağzımdan birkaç kelime çıkıverirdi cevap olarak.

Hele misafırler gelmeye dursun; sanattan tarihe, siyasetten ekonomiye, herşey konuşulurdu; işte o zaman kendimi küçük ve minnaccık hissederdim ve bir an önce büyümek isterdim. En sevdiğim bölüm ise gecenin ilerleyen saatlerinde yapılan fasıllar idi, her nekadar sesim bazı kulakları tırmalasada şarkı söylerdim avazım çıktığı kadar, tabi ara sıra nazikçe uyaranlar da oluyordu. Sonra, azcık büyüyünce daha bir zevk almaya başladım bu durumdan ve ortamdan, çünkü artık konuşulanları ben de az çok anlayabiliyordum ve anlam verebiliyordum.

Bu konuşmalarda hep birilerinin, biryerlerin adı geçer ve ben bu adı geçen yerleri, şahısları hep merak eder oldum. Kimdir, nedir, nerde yaşar veya yaşadı, neden oradaydı veya neden gitmiştir oraya, göç etmiştir çoğu neden? gibi sorular bu merakımı her geçen gün biraz daha artırdı. Adeta adı geçen heryeri görmek ve söz konusu yerler hakkında daha fazla bilgi edinmek için ilk fırsatta elime geçen kitapları karıştırırdım.

Üsküp, Belgrad, Saraybosna, Mostar, Zagreb, Dubrovnik, Priştine, Prizren, Bursa, İzmir, Bilecik, Şanlıurfa, Horasan, İskenderiye, Bakü, Bişkek gibi şehirler bu nedenle hep ilgi alanım olmuştur. Ancak hepsi bir yana İstanbul’un her zaman ayrı bir yeri vardı ve hepsinden ayrı muamele görürdü. Çünkü bu şehir bir medeniyet demekti ve bütün medeniyetler burada birleşmekteydi, tarih de bunu asırlardır belgeliyordu zaten. İstanbul bir buluşma noktasıydı sanki ve her yolun, rüzgarın, suyun durak noktası bu şehirdi.

Ancak etrafımda duyduklarım aslında hepsinin ayrı bir ihtişamı ve hikayesi olduğu yönündeydi, farklı coğrafyaları görme serüvenim bu vesileyle başlamış oldu. Büyülü şehirlerin sırrını ben de merak eder oldum.

Söz konusu şehirlerin birçoğuna gitme fırsatım oldu farklı sebeplerden dolayı...bazıları aynı coğafyayı paylaşıyor, bazıları aynı tarihi ve kültürü, bir diğerleri ise apayrı coğrafyalarda bulunuyordu, ancak hepsi de tek bir kaderi paylaşıyor gibiydi ve anlatacakları o kadar çok hikayeleri var ki...

Bazıları size huzur ve sukut veriyor; dinlemeye doyamıyorsunuz Bursa ve Urfa gibi; ancak hüzünleniyorsunuz bazılarına varınca, sizi kendinizi dinlemeye davet ediyorlar adeta Saraybosna ve Mostar gibi. Ey yolcu ben hala dimdik ayaktayım diye haykırıyor Belgrad ve Üsküp; Tuna ile Sava ırmaklarının akışını izlerken her iki nehrin ortasına Üsküpteki Taş Köprüyü hayal edebilme cesaretini de buluyorsunuz kendinizde.

Bir diğer şehirler başlarını hüzünlü bir şekilde eğmiş karşılıyor sizi fakat hissedebiliyorsunuz misafirperverliğini, sıcak bir kucakta ve güvende hissediyorsunuz gönlünüzü...Sakın ağlamıyor demeyin bazıları için, Bakü hep ağlıyor Ferhat ile Şirin, Leyla ile Mecnun, Aslı ile Keremi için fakat hiç durmadan ve usanmadan tüm rüzgarlarıyla haykırıyo aşklarını pervasızca dört bir yana...

Coşkuludur hepsi, hepsinde ayrı bir hikayeye rastlayabilirsiniz ve hepsi ayrı bir iz bırakır içinizde, yeniden görmek için veda edersiniz ama aslında siz bilirsiniz bir daha dönmeyeceğinizi, ancak içinizde bir ses onların sizi bırakmayacağını söyler ve vefalarını anlamakta zorlanırsınız!!! Nedenler ve niçinleriniz peş peşe sıralanır yine.

Ama yolunuz hep çok iyi bildiğiniz ama size bir o kadar yabancı olan; hem çok sevdiğiniz ama aynı zamanda sevmekten korktuğunuz bir şehire varıyor, geçtiğiniz her şehir size zaten tarif ediyor yollarının nereye çıkacağını.

Bu şehrin hem hüznü var hem sevinci, hem huzurlu ama bir o kadar da asabi, bütün ihtişamını ve görkemini sergilemekten çekinmeyecek kadar güzel ve alımlı; başını eğip gözyaşını saklamayacak kadar cesur, rüzgarlarlarıyla hiddetini gizlemeyecek kadar asil. Aslında siz biliyorsunuzdur aşkınızın onu bu hale getirdiğini ne de olsa o da size sırılsıklam aşık...ve selamınızı alıp sizi gördüğünde biliyorsunuz sakinleşip, uslanacağını!!! Kolay değil hem de hiç kolay değil sevgiliyi geride bırakmak...ama şahit oldunuz bu sevgilinin sizi hiçbir zaman bırakmadığına...

Evet, şimdi çok daha iyi anlıyorum bana anlatılanları...biraz daha büyüdüm ve artık benim de anlatacaklarım var.

Sevil Recepi